فواره

این پست در اصل نوشته سردبیر همشهری مسافر آقای میثم زمان آبادی هستش که در تاریخ ۲۳/۴/۸۸ در قسمت "یادداشت سردبیر" به قلم زیبای ایشون نوشته شده. من یادداشت ایشون رو بصورت خلاصه اینجا آوردم:

 به گمان بسیاری معجزه پابلو نرودا در بیان تفاوتهای "مرگ و زندگی" را هیچ نویسنده یا شاعری نتوانسته تکرار کند. هم او که سروده:

 اگر سفر نکنی٬ اگر کتاب نخوانی٬ اگر به اصوات زندگی گوش ندهی٬ اگر از خودت قدردانی نکنی... .

 مرگ نرودا ۱۲ روز پس از کودتای ژنرال پینوشه و قتل سالوادور آلنده روی داد. میگویند نرودا در طول این ۱۲ روز به خاطر مرگ آلنده گریسته و عزادار بود. وقتی خبر این خون گریستن های پی در پی به گوش پینوشه رسید فرمان داد که برای ارعاب و عبرت این شاعر نازک دل٬ خانه اش را به اتهام مخفی کردن اسلحه! در نهایت خشونت بازرسی کنند. اتهامی که هر شیلیایی آزاد اندیشی میدانست که غیر واقعی ترین اتهام برای کسی است که جز "قلم و کاغذ" چیزی نمیشناخت و معیاری فراتر از وجدان بیدار نداشت.

 به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی

اگر با آدمهای جدید صحبت نکنی

 تاریخ گواهی میدهد پس از این اقدام پینوشه بود که نرودا دیگر " زندگی " را تاب نیاورد و " مرگ " را پذیرفت. کسی که در آثار ماندگارش زندگی و مرگ در آمریکای لاتین را ترسیم کرده بود و سیه روزی مردمانش را به دنیا نشان داده بود.

 به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر برده عادات خود شوی

اگر همیشه از یک راه تکراری بروی

زمانیکه خودباوری را بکشی

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

 این شاعر با احساس در واپسین روزهای عمرش گفته بود:

 امروز زندگی را آغاز کن

امروز امتحان کن

امروز کاری کن

نگذار که آرام بمیری